Others

2008/Dec/23

ตอนนี้ชักรู้สึกว่าตัวเองเป็นตัวแทนรับจัดหาคอสเพลเยอร์ให้งานอีเวนต์ซะแล้วสิ...

แน่นอนครับ คาโอรุไม่คิด ไม่เคยคิด และไม่มีวันคิดจะไปเปิดโมเดลลิ่งคอสเพลย์คอยส่งคอสเพลเยอร์ให้งานอีเวนต์ไหนที่สนใจอยากได้คอสเพลเยอร์ไปร่วมงานหรอกครับ มันผิดต่อคอสเพลย์อย่างรุนแรง และอย่าว่าอย่างนั้นอย่างนี้เลย เปิดโมเดลลิ่งธรรมดาๆ จะรอดรึเปล่าก็ยังไม่รู้เลย ตังค์ก็ไม่มี สถานที่ก็ไม่มี เวลาจะไปเดินหาสาวตามห้างก็ไม่มี แถมไม่นิยมทำอะไรแบบนั้นด้วย สรุป เจ๊งชัวร์ 555+

แล้วมันเกิดอะไรขึ้นถึงต้องมาบอกกันแบบนี้ล่ะ คำตอบก็ง่ายๆ ครับ หลายๆ ท่านคงจะทราบมาแล้วว่าช่วงนี้มีงานเชิญคอสเพลย์ไปร่วมเยอะเหลือเกิน ทั้งงาน Countdown ปีใหม่ (อ่านรายละเอียดในบล็อก C3 ได้) งานของ Lacoste (ที่ลาน @tawan วันที่ 27 นี้ ตั้งแต่ 11.00 น. เป็นต้นไป แค่แต่งชุดไปแล้วก็ไปกินฟรีดื่มฟรี ถ่ายรูปนิดหน่อยแค่นั้นครับ) แล้วก็งานวันเด็กที่เซนทรัลแอร์พอร์ต (อ่านรายละเอียดในบล็อก C3 ได้เช่นกัน) 3 งานเต็มๆ ในเวลาแค่ 2 สัปดาห์แค่นั้นเอง ชาวคอสทั้งหลายคงวิ่งวุ่นกันพอสมควรล่ะครับว่าจะลงงานไหนดี ทั้งงานชนกัน ทั้งตรงกับวันหยุดปลายปีอีก เฮ้อ... ทำใจลำบากกันใช่มั้ยล่ะครับ

เช่นเดียวกันครับ พวกคุณลำบากที่ว่าจะลงกันงานไหนบ้าง ชุดไหนบ้าง ส่วนตัวผมเองและ C3 ก็ลำบากใจที่ว่ามีหน่วยงานนั้นนี้ติดต่อมา ทั้งภาครัฐและเอกชน (จริงๆ นะ) ว่าขอให้ช่วยหาคอสเพลเยอร์ไปร่วมงานหน่อย มีกิจกรรมตามนี้ๆ   ก็ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าเพราะอะไร และทำไมถึงติดต่อมาที่นี่ เหมือนกับว่า C3 เป็นเอเจนซี่คอสเพลย์ สามารถจัดส่งคอสเพลเยอร์ไปงานได้ตามต้องการอย่างนั้นเถอะ ฮะๆ

ซึ่งในความเป็นจริงแล้ว การจะติดต่อคอสเพลเยอร์ให้ไปงานนั้นงานนี้ มันไม่ได้ง่ายเลยแม้แต่นิดเดียวครับ ด้วยเหตุผลตามนี้

1. C3 หรือชมรมการ์ตูนเชียงใหม่เป็นชมรมที่รวมตัวกันขึ้นของคนที่รักในการ์ตูน ชอบในการ์ตูน และอยากจะร่วมกันพัฒนาวงการการ์ตูนให้ก้าวไปข้างหน้า ทุกคนมีสิทธิ์มีเสียงเท่ากัน มีอำนาจในการตัดสินใจเป็นของตัวเอง ไม่มีใครใน C3 สามารถสั่งให้ใครไปทำอะไรได้ และเช่นเดียวกัน C3 ก็ไม่มีอำนาจที่จะบอกให้คอสเพลเยอร์คนไหนไปงานไหนได้ เป็นแต่เพียงการแจ้งข่าวและขอความร่วมมือเท่านั้น สิทธิ์ในการตัดสินใจจะไปหรือไม่ไปงานไหนเป็นสิทธิ์ของคอสเพลเยอร์แต่ละท่านเอง (หรืออาจจะเป็นผู้ปกครองหากคอสเพลเยอร์ยังมีอายุไม่มาก)

2. ต่อเนื่องจากข้อ 1 เมื่อการจะไปคอสเพลย์ที่งานไหนเป็นสิทธิ์ตัวใครตัวมัน ดังนั้นโดยส่วนใหญ่คอสเพลเยอร์จะมีตารางคอสฯ ของตัวเองอยู่แล้ว ว่างานไหนจะใส่ชุดอะไรไป และจะไปงานไหนบ้าง เมื่อมีงานแทรกเข้ามาในตาราง เขาก็ต้องใช้เวลาในการเตรียมตัวและวางแผนใหม่ ถ้าพอมีเวลาและอยากไปก็เตรียมชุดกันได้ แต่ถ้าไม่มีเวลา... อย่างดีคือรีคอสไป และอย่างร้ายคือไม่ไปมันซะเลย ดันมาแจ้งกระทันหันแบบนี้ ดังนั้นท่านใดที่อยากจะให้คอสเพลเยอร์ไปร่วมงาน   ให้เวลาเตรียมตัวหน่อยนะครับ อย่างน้อยๆ 1 เดือนเป็นอย่างต่ำเลย และลองสืบๆ ดูตารางงานตามเว็บคอสเพลย์เว็บการ์ตูนด้วยก็ดีนะครับ ว่าช่วงนั้นมีงานอะไรที่จัดเป็นงานการ์ตูนจริงๆ ด้วยหรือเปล่า ถ้ามี คนก็จะแห่ไปงานนั้นกันหมดแหละครับ เพราะโดยธรรมชาติหลักของคอสเพลย์ เขาก็อยากไปงานการ์ตูนจริงๆ อยู่แล้วใช่มั้ยล่ะ

3. 99% ของคนที่อยากให้คอสเพลย์ไปร่วมงาน ส่วนใหญ่คือให้ไปเป็นสีสัน ให้มีอะไรแปลกๆ ฉูดฉาดๆ ตื่นตาตื่นใจหน่อย และส่วนใหญ่เลยก็คืออยากจะให้คนทั่วไปที่ไปร่วมงานมาถ่ายรูปคอสเพลเยอร์ได้ มีบางงานที่ขอให้มีการแสดงด้วย   เช่นเดียวกับข้อบนครับ ถ้าจะขอให้มีการแสดง ก็ต้องให้เวลาซ้อม ให้เวลาคิดพล็อต ให้เวลาเตรียมตัวด้วย ไม่งั้นเขาก็ซ้อมกันไม่ทัน งานก็จะออกมาไม่ดี  

ส่วนเรื่องการถ่ายรูป เข้าใจว่าคนภายนอกหลายคนคิดว่า คอสเพลเยอร์คือคนที่อยากให้คนมาถ่ายรูปตัวเอง แน่นอนว่าผิดถนัดครับ การถ่ายรูปถือเป็นแค่ส่วนหนึ่งเท่านั้น แต่คอสเพลเยอร์คือคนที่แต่งตัวตามแบบตัวการ์ตูน และอยากจะเข้าถึงตัวละครตัวนั้นๆ   ดังนั้นการถ่ายรูปไม่ใช่ไฟต์บังคับสำหรับคอสเพลเยอร์ครับ   คอสเพลเยอร์หลายท่านคงจะทราบดีถึงกฎการถ่ายภาพคอสเพลเยอร์ว่า คอสเพลเยอร์มีสิทธิ์ที่จะให้ใครถ่ายหรือไม่ให้ใครถ่ายก็ได้ และมีสิทธิ์เต็มในการปกป้องตัวเอง   คอสเพลเยอร์ไม่ใช่ดาราครับ ที่จำเป็นต้องเปลืองตัวบ้างเพื่องาน และคอสเพลเยอร์ไม่ใช่คนของประชาชนที่ต้องยอมประชาชนทุกเรื่อง คอสเพลเยอร์มีสิทธิ์เต็มในตัวเองครับ มีสิทธิ์ที่จะเลือกทำอะไรอย่างไรก็ไดตราบใดที่ยังเคารพในสถานที่และงาน   ถ้าอยากได้คนที่สั่งซ้ายหันขวาหันได้ล่ะก็... ไปจ้างพริตตี้อาชีพมาดีกว่าครับ

4. คอสเพลเยอร์ 90% เป็นนักเรียน นักศึกษา และคนที่เพิ่งทำงานมาใหม่ๆ ส่วนใหญ่จะไม่มีเวลาว่างในวันปกติหรอกครับ ดังนั้นถ้าจะขอนัดมาวันปกติก็ต้องเตรียมใจโดนปฏิเสธไว้ได้เลย ดังนั้นสังเกตได้เลยครับ งานเหล่านี้มีกันวันเสาร์อาทิตย์ทั้งนั้น เพื่อเหตุผลนี้

เอาเท่านี้ก่อนก็แล้วกันครับ ก็อยากให้ทุกท่านที่ติดต่อมาไม่ว่าจะกับใครก็ตามเพื่อที่อยากจะให้คอสเพลเยอร์ไปร่วมงานได้เข้าใจในจุดนี้ หลายคนบอกว่าคอสเพลเยอร์หยิ่ง เรื่องมาก จริงๆ แล้วมันไม่ใช่หรอกครับ แต่ว่ามันเป็นการทำเพื่อปกป้องตัวเอง และปกป้องคนที่เป็นตัวแทนรับเรื่องและจัดหาคอสเพลเยอร์ไปงานด้วย เพราะถ้าเกิดอะไรไม่ดีไม่งามขึ้นมาล่ะก็ คนที่พาไปก็ต้องรับผิดชอบอย่างหลบเลี่ยงไม่ได้ แล้วคอสเพลเยอร์ก็จะได้รับตราบาปโดยที่ไม่จำเป็น   คอสเพลเยอร์ 90% เป็นนักเรียน นักศึกษา และคนที่เพิ่งทำงานใหม่ๆ   อย่าเพิ่งให้อะไรแบบนี้มาเกิดกับเขาเหล่านี้ แล้วให้เขาต้องจำภาพแย่ๆ เหล่านั้นไปตลอดชีวิตเลยครับ อะไรที่ป้องกันได้ ก็ควรจะป้องกันไว้ก่อน กันไว้ดีกว่าแก้ นั่นแหละครับดีทีุ่สุด   พวกเราไม่อยากปฏิเสธงานไหนหรอกนะครับ แต่พวกเราก็ให้งานที่เราจะไปนั้นน่ะ ดีสำหรับทั้งเรา และสำหรับทั้งผู้จัดงานด้วย ถ้าดีทั้งสองฝ่าย ก็โอเค แต่ถ้าไม่... มันก็ช่วยไม่ได้หรอกครับ

ปล1. ไม่ได้หมายความว่า C3 จะไม่รับงานจัดหาคอสเพลเยอร์ให้งานต่างๆ แล้วนะครับ ยังคงยินดีรับการติดต่อจากทุกท่านทุกงานเหมือนเดิม แต่อยากจะให้รับทราบในเรื่องราวต่างๆ เหล่านี้ เพื่อความสบายใจของทุกฝ่ายที่เกี่ยวข้องครับ

ปล2. อันนี้ไม่ใช่ความคิดเห็นของ C3 นะครับ อันนี้ส่วนตัวล้วนๆ มีอะไรว่ามาที่ส่วนตัวได้เลยครับ C3 ไม่เกี่ยวนะครับ

2008/Oct/29

คำเตือน: บล็อกนี้ยังไงก็ไม่มีรูป เพราะเจ้าของบล็อกไม่มีกล้อง + ไม่มีเวลาถ่าย รูปภาพเชิญที่บล็อกอื่นๆ ได้ครับ

ก่อนอื่นก็ต้องขอบคุณสำหรับงานการ์ตูนและอนิเมชั่นเชียงใหม่ #7 ที่ผ่านมานะครับ ขอบคุณสำหรับผู้สนับสนุนทุกท่านที่ทำให้งานนี้เกิดขึ้นมาได้ (รายชื่อท่านผู้สนับสนุนเอาไว้ที่บล็อก C3 ละกัน ไว้แถวนี้เดี๋ยวจะกลายเป็นโฆษณาไป 555+) ขอบคุณผู้ร่วมงานทุกท่านที่ไม่ว่าท่านจะคอสเพลย์หรือไม่ ท่านจะพกกล้องมาหรือเปล่า ท่านจะเอาโดมาขายมั้ย ท่านจะมาเสี่ยงเซียมซีในงานได้ซวยสุดๆ หรือท่านจะเป็นใครก็ตาม แค่ท่านเดินเข้ามาในงาน แล้วสนุกกับมัน ก็ขอบคุณเป็นอย่างมากแล้วครับ

ถามความรู้สึกว่า แล้วคิดเห็นเป็นประการใดบ้างล่ะกับงานครั้งนี้ ก็ต้องบอกว่าสนุกจริงๆ ครับ สนุกทั้งกับความสนุกจริงๆ แล้วก็สนุกเพราะได้แก้ปัญหาอะไรต่างๆ ที่เกิดขึ้น (คิดแง่ลบก็ต้องบอกว่า เฮ้อ เรื่องพวกนี้ไม่จบไม่สิ้นจริงหนอ แต่ถ้าคิดในแง่บวกก็ต้องบอกว่า ถ้ามันราบเรียบเกินไปมันก็... นะ) จนต้องมาเขียน 7 สุดยอดเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในงานการ์ตูนครั้งนี้ในความคิดของผมให้อ่านกัน มีทั้งดีทั้งร้ายปนๆ กันไปน่ะนะ

7. ไฟดับ!

จัดงานเองมา 4 ปีก็เพิ่งเจอกับตัวเองนี่แหละครับ ดับทั้งงานแบบมืดสนิทเลย ตอนนั้นก็นึกว่าจะมีคนกรี๊ดอะไรออกมาแล้วซะอีก ที่ไหนได้เฮฮากันใหญ่ แล้วแป๊บเดียวพอระบบไฟสำรองของพันธุ์ทิพย์ทำงาน ดูเหมือนว่าทุกคนจะชอบแบบนี้มากกว่าซะอีกนะ แต่จริงๆ แล้วมี Behind the Scene อยู่ว่า เพราะไฟดับนั่นแหละครับถึงช่วยให้งานมันไปต่อได้ จริงๆ นะ ส่วนเพราะอะไรอันนี้ขอเป็นความลับก็แล้วกัน (ปล. ที่ไฟดับแล้วอุปกรณ์อย่างอื่นใช้ได้ แต่ไฟใน Hall ยังไม่สว่าง เพราะว่าไฟใน Hall เป็นหลอดไฮโดรเจนที่ต้องเปิดทิ้งไว้ 10 นาทีก่อนถึงจะมีไฟสว่าง ดังนั้นเมื่อไฟมาแล้ว ก็ต้องรอไปอีกซักพักมันถึงจะทำงานได้ ต่างจากอันอื่นที่ไฟเข้าปุ๊บก็มาเลยนั่นล่ะครับ)

6. แผ่นหาย

อาจารย์สอนฟิสิกส์เคยสอนไว้ว่า สสารไม่มีวันหายไปจากโลก มีอย่างเดียวคือมันแปลงสภาพไปเป็นอย่างอื่น  แต่แผ่น CD ทั้งแผ่นคงจะไม่สามารถกลายสภาพเป็นข้าวหน้าหมูทอดได้ภายในเวลา 6 ชั่วโมงเป็นแน่ ดังนั้นแล้วเพื่อความปลอดภัยของท่านๆ เอง ถ้าจะส่งไฟล์การแสดงอะไก็ตาม ส่งเป็นไฟล์ดิจิตอลจะปลอดภัยที่สุดครับ ถือ Thumbdrive มาจิ้มไม่ถึง 5 นาทีก็เรียบร้อย (Thumbdrive เดี๋ยวนี้ 200 บาทก็ซื้อได้แล้วนะครับ น่าจะหากันไม่ยากแล้วนะ) แผ่น CD ได้มาแล้วก็ต้องเอามาเก็บไว้ที่ Staff งานอีก เก็บไปเก็บมา หาย... หายแล้วมันหายเลยด้วยสิครับ แน่นอนมันเป็นความผิดพลาดของ Staff ด้วยล่ะ (ตอนนั้นนึกถึงหน้าไคโกะ Panic สุดๆ แล้วแบบ... เจ๊คร้าบ เครียดไปแผ่นก็ไม่กลับมาหรอกเจ๊ ตัดใจเหอะ) แต่ว่าอะไรที่จะลดความเสี่ยงได้ก็น่าจะทำใช่มั้ยล่ะครับ ดังนั้นครั้งหน้าเพื่อลดความผิดพลาดในเรื่องนี้ ส่งไฟล์แต่เนิ่นๆ และเป็นดิจิตอล (ส่งในอีเมล์ก็ได้ เอา Thumb มาเสียบวันก่อนหน้าวันแสดงก็ได้) จะช่วยแก้ปัญหาได้ครับ

5. ประมูล

ไม่ใช่ชื่อเว็บบอร์ดที่เต็มไปด้วยเหล่าเทพและเมพ แต่หมายถึงช่วงประมูลในวันเสาร์นั่นแหละครับ สู้ราคากันได้สุดยอดจริงๆ และสนุกมากด้วย โดยเฉพาะ Tactics ที่เรียกราคากันตอนใกล้ๆ นับ 3 นั่นแหละครับ ปวดหัวใจทั้งคนประมูลทั้งคนดำเนินการแท้ๆ แต่อย่างไรก็ตาม ก็ต้องขอขอบคุณท่านทั้งหลายที่ช่วยกันประมูลของทั้งจาก C3 เอง และจากบอร์ด Tirkx ด้วยนะครับ เงินรายได้ทั้งหมดจากการประมูลจะเป็นเงินทุนสนับสนุนการจัดกิจกรรมของเราต่อๆ ไปครับ เราจะใช้มันให้เกิดประโยชน์มากที่สุดครับ

4. จับปูใส่กระด้ง

คอสเพลย์เป็นเรื่องที่มีปัญหามากที่สุดอย่างหนึ่งในการจัดกิจกรรมทุกปี ไม่ว่าจะบนเวที หรือด้านล่างก็ตาม ในที่นี้ผมเอาเฉพาะที่ไปถ่ายรูปกันทั่วๆ ไปก็แล้วกันนะครับ โดยมารยาททั่วไปแล้ว การถ่ายรูปคอสเพลย์จะถ่ายในที่ว่าง หรือที่ๆ จัดไว้ให้เฉพาะแล้ว ไม่ควรถ่ายรูปบริเวณที่เป็นทางเดินแคบๆ หรือทางที่มีคนผ่านบ่อยๆ จะเห็นได้ว่า Staff ไปไล่คนที่ขวางบริเวณบันไดบ่อยมากๆ เพราะว่า Hall ที่จัดงานเข้าได้แค่ทางบันไดทางเดียวไงครับ ถ้ามีคนไปแออัดกันตรงบันได คนที่จะเข้างานก็เดินผ่านไม่ได้ ก็ต้องเสียเวลาอีก หรือว่าถ้าไปถ่ายรูปกันตรงบันได คนคอสยืนฝั่งนึง ช่างภาพยืนอีกฝั่งนึง คนจะเดินผ่านบันไดก็ไม่ได้ ต้องรอให้ถ่ายรูปเสร็จก่อน ไม่งั้นก็ขวางกล้อง ดังนั้นงานต่อๆ ไปก็ขอความร่วมมือก็แล้วกันนะครับว่าบริเวณทางเดินหรือบันไดของดถ่ายรูปเลยนะครับ จะได้อำนวยความสะดวกให้กับคนอื่นๆ ที่จะใช้ทาง

เช่นเดียวกับบริเวณหน้าบูธเซอร์เคิล โต๊ะประชาสัมพันธ์ หรือร้านขายของอื่นๆ ที่ถ้าท่านไปยืนถ่ายรูปตรงนั้น คนจะซื้อของก็เข้าไปไม่ได้ คนจะประชาสัมพันธ์อะไรก็ทำไม่ได้ โดนบังหมด ก็ใจเขาใจเราละกันนะครับเคสนี้ 

อีกที่หนึ่งที่หลายคนอาจจะไม่ทราบ คือนอกบริเวณงานครับ 99% ของศูนย์การค้า ไม่ว่าจะขายอะไรก็ช่าง จะมีข้อกำหนดไว้ว่า "ห้ามถ่ายรูปภายในบริเวณศูนย์การค้า" ดังนั้นในเวลาปกติคุณไม่สามารถเอากล้องไปเดินถ่ายหน้าร้านโน่นนี่ หรือถ่ายรูปเล่นได้ แต่พอมีงานจัดขึ้นมา ก็ยกเว้นบริเวณงานและใกล้เคียงให้ว่า โอเค จะถ่ายรูปก็ถ่ายตรงนี้ไปเลย เอาให้เต็มที่ แต่ส่วนอื่นๆ ของศูนย์ฯ ก็คงต้องยึดกฎเดิมไว้ ดังนั้นคนที่โดนทาง Staff ไปไล่ไม่ให้ถ่ายรูปนอกเหนือบริเวณงาน ก็ขอให้เข้าใจตรงนี้ไว้ด้วย ขออภัยหากว่าทำให้ขัดเคือง แต่เพื่อความเป็นระเบียบเรียบร้อย ก็เลยจำเป็นต้องทำครับ

3. ปวดขา

เป็นมา 4 ปี และก็จะเป็นต่อไป รู้อยู่แล้วว่าเป็นงานไหนงานนั้นก็ต้องปวด แต่ก็ยังจะเป็น... ท่านลองยืนอย่างเดียว 3 - 4 ชั่วโมงติดๆ กัน 2 วันสิครับ (หนักกว่านั้นคือมีทั้งเดินทั้งวิ่งด้วย รวมกันสองวันก็ 2 กิโลเมตรขึ้นได้) ท่านจะรู้สึกได้เลยว่าเหมือนขาท่านเป็นท่อนอะไรซักอย่างที่โดนกด กดๆๆๆ แล้วก็กด เหมือนกระดูกขามันจะเล็กลงไปเรื่อยๆ บอกได้เลยว่าเสร็จวันนั้นแล้วเล่นเอาไม่อยากเดินไปหลายวัน เขียนถึงเรื่องนี้ทีไรก็แปล๊บๆ ตรงขาทุกที เอาเป็นว่า ถ้าจะมางานแบบนี้ เตรียมตัวเจอสถานการณ์แบบนี้ เตรียมหาที่นั่งไว้ให้ดีๆ ก็แล้วกันครับ

2. เลิฟซีน

เรื่องนี้ไม่บรรยายมากก็แล้วกันครับ เอาแค่ว่าท่านคงไม่อยากให้มีพาดหัวข่าวว่าเยาวชนของชาติมาเล่นเลิฟซีนกันกลางงาน xxx ใช่มั้ยล่ะ ต่อให้แค่เล่นกัน แต่ภาพมันออกไปแล้ว ใครจะไปห้ามได้ คุณคนที่ทำท่าแบบนั้นจะไปอธิบายให้ชาวบ้านฟังเหรอครับว่าเราแค่ทำเล่นๆ กัน เขาจะเชื่อมั้ย... คราวหน้าขอเด็ดขาดเลยนะครับ งดเลิฟซีนทุกชนิด ชายหญิง ชายชาย หญิงหญิง จะเล่น จะจริง แสดงบนเวที หรือถ่ายกันเองก็งดหมดครับ ไม่งั้นอาจจะต้องงัดมาตรการขั้นเด็ดขาดคือเชิญออกจากงานไปเลยนะครับ เพื่อไม่ให้อะไรๆ มันเลวร้ายกว่านี้ ส่วนแค่ไหนได้ แค่ไหนไม่ได้ คิดว่าคงมีวิจารณญาณในการตัดสินกันเองนะครับ

1. ฟาร์มเป็ด

และจะไม่พูดถึงเรื่องนี้ก็ไม่ได้ เพราะบล็อกอื่นๆ ก็ว่ากันไปหมดแล้ว พฤติกรรมมีอะไรบ้างคงไม่ต้องสาธยายให้มากความ และไม่รู้ทำไมเหมือนกัน ปีนี้มีเยอะมาก เหมือนเชื้อโรคมันแพร่ขยายกันไปทั่ว เราก็เลยต้องเป็นปีแรกนี่แหละครับที่ขึ้นเวทีไปเสวนากันให้ฟังตรงนั้นเลย ไม่รู้ว่าจะเข้าหัวบรรดาเป็ดๆ ทั้งหลายบ้างหรือเปล่า ก็หวังอย่างเดียวว่าอย่าให้ได้ต้องด่าออกไมค์กันบ่อยๆ เลย มันไม่สนุกนะครับ บรรยากาศของงานก็เสีย คนอื่นที่มางานก็รู้สึกไม่ดีด้วยที่ว่างานนี้มีคนแย่ๆ แบบนี้มาด้วย ผู้ปกครองก็คงคิดว่าอะไรกัน มันทำอะไรกันแบบนี้ด้วยเหรอ แล้วท่านจะอยากให้ลูกหลานท่านมางานที่มีคนแย่ๆ แบบนี้มั้ยล่ะ ปีนี้เป็นปีที่มีคนบ่นเยอะที่สุดว่าเป็ดมาเยอะ ทั้งเป็ดตากล้อง เป็ดคอสเพลย์ เป็ดโดจิน เป็ดนักร้อง และอีกสารพัดที่ไม่อยากพูดถึง เฮ้อ... นี่มันงานการ์ตูนและอนิเมชั่นเชียงใหม่นะครับ ไม่ใช่งานฟาร์มเป็ด

ขออภัยที่มีทั้งบ่น ด่า ฯลฯ ปนๆ กันไป แต่ก็ขอระบายหน่อยก็แล้วกันครับ ไม่งั้นก็ไม่รู้จะไปอะไรยังไงกับใครดี เอาเป็นว่าสุดท้ายก็ขอบคุณทุกท่านที่มาร่วมสนุกในงานครั้งนี้ ขอบคุณที่เข้าใจในสิ่งต่างๆ ที่เราพยายามจะนำเสนอไป ขอบคุณหลายๆ ท่านที่พยายามจะช่วยกำจัดเป็ดด้วย อาจจะไม่สำเร็จในครั้งนี้ แต่ครั้งต่อไปอาจจะได้ผลก็ได้ ถ้าไม่มีพวกท่าน งานครั้งนี้คงไม่ผ่านมาได้จนถึงครั้งที่ 7 นี่หรอกครับ

แล้วพบกับงานกาดการ์ตูนเชียงใหม่ #5 และงานการ์ตูนและอนิเมชั่นเชียงใหม่ครั้งที่ 8 ได้ ในอีกไม่นาน จงอย่ารอคอย แต่จงติดตามด้วยหัวใจระทึกพลัน

2007/Apr/25

ตามสัญญาครับ หลังจากที่ตอนที่แล้วเอารูปท้องฟ้าอย่างเดียวมาแปะให้ชมกัน (ประหนึ่งคนโพสต์เป็นโมริมิยะ โยริโตะแห่ง sola ไปแล้วจริงๆ) คราวนี้ก็ถึงงานหลักของการไปไพรเวตคอสฯ ในคราวนั้นกันบ้าง เชิญชมรูปตามอัธยาศัยขอรับ สำหรับคนที่จะเอารูปไปใช้ขอแค่ติดเครดิตไว้ก็พอนะครับ ส่วนเจ้าของภาพที่อยากจะได้รูปเต็มแบบไม่มีลายน้ำก็หลังไมค์มาละกันครับ

ประเดิมเพื่อความเป็นสิริมงคล (ตรงไหน) ด้วย HG... ฟู้วววววววววส์

ประทุษร้ายกันด้วยตุ๊กตาดาว... อึม...

โซระและคีย์เบลดจ้องเหมือนกำลังจะกินเลือดกินเนื้อ....

มนต์อสูรลงทัณฑ์

...

การล้างแค้นของโซระด้วยคีย์เบลด (แต่ทำไมท่าออกมาเป็นแบบนั้น...)

เมื่อล้มมนต์อสูรได้ ก็ได้รับดาว (คุ้นๆ นะ) มาเป็นไอเท็ม

แต่จู่ๆ การแย่งชิงไอเท็มก็เกิดขึ้น...

โซระแสดงสีหน้าแค้นเคืองมากเมื่อรู้ตัวว่าสู้ไม่ได้ (เรอะ)

รูปหมู่ 1 (เตรียมตัวก่อนถ่าย)

รูปหมู่ 2(ภาพแรก)

รูปหมู่ 3 (สองแถว #1)

รูปหมู่ 4 (สองแถว #2)

รูปหมู่ 5 (Finale)

หลังจากนี้ ชมกันเอง ไม่ต้องมีคำบรรยาย

สุดท้ายนี้ ขอบคุณคอสเพลย์เยอร์ทุกท่าน รวมถึงทุกท่านที่ไม่ได้คอสแต่มาอยู่ในรูปเหล่านี้ด้วย หวังว่าจะมีโอกาสได้ร่วมสนุกกันอีกคราวหน้าครับ